At First Sight #46
text ณขวัญ ศรีอรุฯ
เพื่ออรรถรสในการถ่ายปก WAY ฉบับนี้ เราจึงเดินทางไปยังจุดนัดหมาย(สวนเบญจกิติ) โดยจักรยาน
ต้องออกตัวก่อน… แม้พอจะคุ้นเคยกับการใช้จักรยานเป็นพาหนะ แต่ก็มักจะเป็นเส้นทางเดิมๆ คือ บ้าน-สำนักงาน เหตุที่ไม่
สามารถใช้จักรยานทดแทนพาหนะอื่นๆ ได้อย่างเต็มรูปแบบนั้น เพราะความไม่สะดวกหลายอย่างที่คุณคงจะจินตนาการกันเองได้ไม่ยาก โดยเฉพาะถ้าเป็นคนชอบแวะกลางทาง เพราะการจอดจักรยานนอกบ้าน เสี่ยงต่อการสูญหายและสร้างความกังวลใจอย่างยิ่ง
นอกจากบ้าน-สำนักงาน นานทีปีหนถึงจะได้ออกทริปไปปั่นทางไกลให้ลิ้นห้อยเล่น ไม่ได้มีความมุ่งมั่นอยากพิชิตหรือสะสมสถิตินับกิโลเมตร
เรื่องของเรื่องก็คือ แม้มันจะไม่สะดวก มีปัญหารุงรังมากมาย แล้วทำไมถึงยังทู่ซี้ใช้
เหตุผลชัดเจน(แบบไม่ติสต์)มีข้อเดียว คือ มันยังสะดวกกว่าจราจรจลาจลบนท้องถนนน่ะสิ
เพราะฉะนั้นเวลาเห็นโปสเตอร์โลกสวยชวนเชื่อ ว่าเรากำลังอาศัยอยู่ในมหานครอันเพียบพร้อม ‘ชีวิตดีๆ ที่ลงตัว’ ผมเลยคันตะหงิดๆ
ในร่มผ้า และสงสัยอยู่ครามครันว่านี่เราอาศัยอยู่ในโคเปนเฮเกน พอร์ตแลนด์ หรือว่าแวนคูเวอร์ แทนที่จะเป็นเมืองเทพแห่งนี้
นั่นน่ะซี้ ภาพที่เห็นจึงเป็นชายหนุ่มแต่งกายภูมิฐาน ปั่นจักรยานเนิบๆ ชิลๆ ท่ามกลางแมกไม้ร่มรื่นเขียวขจี เหงื่อไม่มีซักกะหยด
ในขณะการถ่ายภาพปก 11 นาฬิกาอากาศกำลังร้อนได้ที่ ผมสังเกตเห็นนักปั่นผู้หนึ่ง ใส่หมวกโพกผ้าสวมปลอกแขนแว่นกันแดดครบเครื่อง ปั่นวนไปวนมาอย่างบ้าคลั่งอยู่ในสวน
ปั่นคนเดียวมันเหงาครับ
อยากจะมี ‘ชีวิตดีๆ ที่ลงตัว’ เราคงต้องกรูกันลงไปบนท้องถนนกัน
