way magazine

WAY#89 Way Protein

cv89-selected.ai

WAY#89
At first sight
text: ณขวัญ ศรีอรุฯ

มันแปลกดีนะ

จู่ๆ เพื่อนฝูงรอบตัวก็พากันยกลูกเหล็กฝืนต้านแรง G กันอย่างบ้าคลั่ง
บ้างก็ว่าคลายเครียดดี
บ้างก็ว่าเพื่อบุคลิกภาพและสันหลังตั้งตรงแหน่ว
บ้างก็ว่า
เพื่อก้อนกลมหนึ่งเดียวตรงหน้าท้องจะได้มีร่องมีหยัก กลายเป็นหกก้อน

เราคงไม่อาจตัดสินได้หรอก
ว่าการใส่ใจสุขภาพรักการออกกำลัง
และสักการะฟิตเนสเช้าเย็นไม่ขาดประหนึ่งสถานศักดิ์สิทธิ์
จะดำเนินไปนานแค่ไหน
หรือว่าใครจะมีเหตุผลอย่างไร

แต่นิตยสารชีวจิตอินดี้อย่างเรา
หากจะเข้าฟิตเนสกับเขาบ้าง
แน่นอนว่าต้อง authentic สุดจะแท้
มุ่งสมาธิไปที่เหล็กลุ่นๆ (แถมกลิ่นสนิม)
ไม่มีเสียหรอก ที่เราจะยกเบาๆ เหล่สาวเครื่องข้างๆ
หรือชำเลืองมองเก้งกวางในป่ากระจกเงา

ก็ทั้งหมดทั้งมวลเราล้วนเสียเหงื่อเพื่อคนในกระจก
คนที่จ้องกลับมาตรงๆด้วยแววตามุ่งมั่นภาคภูมิใจนั่นไง.

skd-cv89-2

skd-cv89

skd-cv89-3

On the Cover

P h o t o g r a p h e r
อนุช ยนตมุติ
M o d e l
ชิน เอกก้านตรง
S p e c i a l  T h a n k s
ประเวศร์ยิม
สำหรับสถานที่ถ่ายทำ

Standard
magazine design, way magazine

WAY#88 Yøuth Power!

ทีแรกก็ตั้งใจจะสลักอักษร Youth Power ประกาศศักดาบนโต๊ะนักเรียนแหละครับ

ไอเดียถัดมาคือเขียนบนกระดานดำ แต่อนิจจา โรงเรียนแถวๆ นี้ มีแต่ไวท์บอร์ด

เรานึกๆ คิดๆ กันไปเรื่อย หรือจะทำกราฟิตี้ดี?

IMG_0954-s

คิดวนไปวนมาตามประสาโอลด์สคูล แต่ปัจจุบันการแสดงพลังที่ส่งให้สังคมกระเพื่อมนั้นเริ่ม
ก่อหวอดจากในเครือข่ายสังคมนี่นา…

คิดดังนั้นเราเลยประกาศถ้อยนี้ลงในโทรศัพท์ฉลาดของแต่ละคน

แต่คุณก็เห็น ว่าแม้เยาวชนจะแสดงพลังในโลกออนไลน์ก็จริง แต่การบดขยี้ด้วยอำนาจที่เหนือกว่านั้น ทำให้โลกกายภาพแตกหัก จับจริง เจ็บจริง ได้อย่างที่เห็น.

– – –

Photographer: อนุช ยนตมุติ

Standard
magazine design, way magazine

WAY#87 Authentic Replica Museum

cake cv2

WAY ฉบับนี้ออกแนว conceptual นักประพันธ์หนุ่มประจำออฟฟิศกล่าวไว้ ว่ามันคือ ‘อีกด้านของความจริง’ ไอเดียปกของเราจึงเล่นกับเฟรมของภาพ อันอาจลดทอน หรือกระทั่งบิดเบือนเนื้อหาของภาพนั้นๆ ได้

การเลือก ตัด ต่อ นั้นเป็นสิ่งใกล้ตัวและทำกันอยู่ทุกวัน เหมือนภาพหมู่ หรือกระทั่งภาพถ่ายคู่รัก ซึ่งหลายๆ คนครอปสิ่งที่ไม่ต้องการออก
เมื่อนำมาใช้เป็นโปรไฟล์พิคฯ (ก็แหม รูปนี้ฉันสวย)

แต่นอกจากจะตัดออกแล้ว เครื่องมือและเทคโนโลยีปัจจุบันยังทำให้การ ‘เพิ่มพิกเซล’ นั้นง่ายดายกว่าเดิมมาก

ปกแรกที่เราทำไว้จึงเป็นภาพของสองตัวตั้งตัวตีแห่งงานเทศกาลหนังสือกรุงเทพฯ ที่จะมีในเดือนกรกฎาคมนี้ และดูจากโหงวเฮ้งแล้ว พี่คุ่น (ปราบดา) ของเราควรจะอยู่บนปกหน้า

แต่เรื่องของเรื่องก็คือ วันที่เรากำลังจะเดินทางไปยังที่นัดหมายเพื่อสัมภาษณ์ น้องฝึกงานโพล่งคำถามออกมา ซึ่งทำให้ตัวตนของพวกเราต่างสั่นคลอนระริกๆ

“ปราบดา…ใครเหรอคะ”

ไอเดียนี้จึงพับเก็บลงลิ้นชักโดยพลัน…
เอาวะ ไหนๆ ก็ไหนๆ ถ้าปราบดาบนปกคนเดียวเอาไม่อยู่ งั้นเบิ้ลเป็นแฝดสองเลยก็แล้วกัน.

Screen Shot 2558-06-25 at 4.51.17 PM

บางคนอาจเข้าใจว่าการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวเป็นการถ่ายภาพยนตร์ / ตัด-ต่อ โดย ชิน เอกก้านตรง

บางคนอาจเข้าใจว่าการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิวเป็นการถ่ายภาพยนตร์ / ตัด-ต่อ โดย ชิน เอกก้านตรง

spread

พิพิธภัณฑ์เทียมแห่งนี้ นำเสนออีกด้านของความรู้ แต่จะมีอะไรบ้าง โปรดติดตามได้ในเล่ม

Standard
way magazine

WAY#86 Old is the New Black

Photographer
อนุช ยนตมุติ

Make up
facebook.com/ZUPEREGO

– – –

ผมโตไม่ทันยุคของการทำอาร์ตเวิร์คด้วยการใช้อักษรขูด กาวยาง และคัตเตอร์คมๆ แต่ก็เคยได้ยินได้ฟังพี่ๆ แถวนี้โม้ให้ฟังอยู่บ้าง และเมื่อคนรุ่น ‘ทำมือ’ เจอ app ช่วยดีไซน์กึ่งสำเร็จรูป ประเภท phoster เว็บอย่าง canva.com หรือการ ‘ทำให้เป็นภาพสีน้ำ’ ด้วย waterlogue พวกเขาจึงบังเกิดความตื่นตาตื่นใจ

เครื่องมือช่วยให้อะไรง่ายขึ้นมาก ง่ายกระทั่งเกิดการสวิงกลับไปนิยมอนาล็อก ไม่ว่าจะแท้หรือเทียม

ช่างภาพชั้นครูคงเห็นภาพขาวดำผ่านฟิลเตอร์มือถือแล้วอุทานว่า ทำไมส่วนมืดส่วนสว่างมันขาดรายละเอียด แล้วเกรนภาพนั้นก็ช่างหยาบสากลูกกะตา ส่วนภาพสีก็ซีดจางสว่างเว่อร์ ผิวเนื้อไม่อมเขียวก็อมม่วงช้ำเลือดช้ำหนอง แล้วนั่น ใช้กล้องดิจิตัลมิใช่เหรอ รอยแสงรั่วนั่นมาจากไหน!?

วัยที่แตกต่างจึงไม่ใช่เพียงเรื่องทางกายภาพและเทคโนโลยี แต่รวมถึงการให้คุณค่า ให้ความหมาย และรับรู้ถึงความงามก็พี่ๆ แถวนี้อีกนั่นล่ะ ที่พูดว่าอุดมคติสามประการคือพระรัตนตรัย… เอ๊ย ไม่ใช่ คือ ความดี ความงาม และความจริง

แต่สิ่งที่เราเห็นกันทุกวันนี้ มีความจริงอยู่ในนั้นกี่มากน้อยเล่า? ลองฟัง TED talk ตอนหนึ่งที่ คาเมรอน รัสเซล นางแบบชุดชั้นใน Victoria’s Secret พูดว่าความสวยงามไม่ใช่สิ่งสำคัญ (ต้องให้คนสวยพูดถึงจะมีน้ำหนัก 555) เธอบอกว่าภาพโฆษณาที่มีเธอเป็นแบบนั้น ‘ไม่ใช่ตัวเธอ’ เพราะมันผ่านกระบวนการเสกสรรค์ปั้นแต่งลบจุดบกพร่องของร่างกายมนุษย์เสียสิ้น

ความงามในความหมายด้านบนของรุ่นพี่กับความหมายของมนุษย์มึนๆ คลุมเครือๆ โพสต์โมเดิร์นจึงเกิดการปะทะสังสรรค์กันอยู่บ่อยครั้ง — อย่างมีชีวิตชีวาความน่าสนใจในอนาคตอันใกล้ก็คือ มีแนวโน้มว่าคนรุ่นผมจะเกษียณตัวเองช้าลง

หลายคนที่บ่นๆ ว่า เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย อาจต้องบ่นไปอีกหลายสิบปี (หากยังไม่ตาย) เพราะเป็นคนแก่น่าจะเหนื่อยกว่าวัยรุ่นนะ ถึงตอนนั้นเราอาจไม่มีเวลาอยู่บ้านรดน้ำต้นไม้ เกาพุงหมา กระทั่งไม่มีหลานให้เลี้ยง (เพราะไม่มีลูก) แต่ยังต้องทำงานหาเลี้ยงตนเองต่อไปในยามชรา มันก็น่าสนใจว่าความใหม่และความเชยในวันนั้นจะมีหน้าตาเป็นอย่างไร และปะทะสังสรรค์กันแบบไหน

เอาเข้าจริงความชรานั้นไม่ได้น่ากลัวเท่าไรหรอก เพราะคุณยายวัย 90 ยัง ‘ออกแบบ’ ได้เลย

กราฟิกดีไซเนอร์ในฐานะ ‘นักสื่อสารด้วยภาพ’ เป็นอาชีพที่มีวันหมดอายุรึเปล่า จะยังพูดจากับคนอื่นรู้เรื่องอยู่ไหม? ผมไม่แน่ใจหรอกครับ

ที่สำนักงานของเรามักจะอำกันเองบ่อยๆ ว่า “เชยที่สุด คือความกลัวเชย”

อันที่จริงรสนิยมคงไม่หมดอายุหรอก เพราะมันก็เวียนๆ วนๆ หยิบของเก่ามาใช้ใหม่กันประมาณนี้แหละ แต่ ‘สายตา’ สิ หมดสภาพชัวร์ๆ

แต่ไม่แน่ใจว่าอะไรจะเสื่อมก่อนกัน
ระหว่าง วุ้นในตา…
หรือเซลสมองที่ไม่ยอมต่อวงจรเข้าใจสิ่งที่สะท้อนสู่เรตินา.

Standard
portfolio, way magazine

WAY#85 Happy Anniversary

cv-way#85

on  May 22, 2014 Thailand have our own democracy again.
So it’s a good time to celebrate with a cake..

IMG_5488-NS-s

‘มั่นคง มั่งคั่ง ยั่งยืน’ (Stability, Prosperity, Sustainability) these motto taken from our beloved General Prayut Chan-o-cha‘s vision for our next 5 years.
I’m not a fortune teller so the little fire accident didn’t ruin our high spirit on the photo shooting, also the future of our beloved country :)

IMG_5504-NS-s IMG_5543-ns-s

And yes! it’s a real cake.
the best part of this cover is it’s eatable.

Standard
illustration, magazine design, portfolio, way magazine

WAY#84 The urban poor

 

01 cv84-mock-01
ผมเห็นปก Cereal Magazinel บ่อยๆ ในใจก็นึกผยองอยู่ครามครันว่ามัน ‘น่าจะ’ ทำง่ายดีนะ ได้ภาพ cityscape ที่มีองค์ประกอบไม่ยุงเหยิงมาสักภาพ (อาจทำโดยการอุทิศพื้นที่ให้ท้องฟ้ามากสักหน่อย) วางลงไป หลังจากนั้นก็เลือกชุดอักษรที่มีกลิ่นเข้ากัน

01 cv84-mock-02

…แน่นอนว่ามันผ่านการ process และตัดแต่ง pixel มาอย่างหนักหน่วง สีที่เป็นปัญหามากคือสีเขียว เขียวไหนถึงจะใช่ เขียวไหนถึงจะดูดีมีรสนิยม และสิ่งที่เราไม่ต้องการให้ปรากฏในภาพล่ะ

cityscape ของกรุงเทพฯ คงไม่ใช่ภาพที่เหมาะสักเท่าไร WAY84MagazineMockupV2
มันจะเป็นปกนิตยสารฮิปสเตอร์อีกฉบับหนึ่งเท่านั้นแหละ หากคุณมองผาดๆ และเมื่อพลิกด้านใน อาจจะพบทัศนะอุจาดที่เมืองไม่ต้องการ
แต่ปกแบบนี้ต้องอุทิศหน้ากระดาษให้กับไอเดีย–ที่ไม่ได้น่าตื่นเต้นขนาดนั้น

(ภาพปกถ่ายโดย อนุชิต นิ่มตลุง)

 

01 cv84-experiment-2-01
บทสรุปจึงมาลงที่ภาพนี้

คนเมืองหลงรักพื้นที่สีเขียว ในขณะไล่สายตาไปใน free stock photo ทั้งหลาย ภาพนี้จึงกระแทกสายตาผมอย่างจัง
มันเป็นเมือง มันเป็นคอก มันเป็นกรอบ เป็นสายตาของหนอนที่มองขึ้นสู่ด้านบน
ผมเลยวาดลายเส้นง่ายๆ ประกอบลงไป และจัดวางทุกสิ่งที่ควรจะมีบนปก

คุณคิดว่า ชายข้างบนกำลังจะร่วงลงไป หรือว่าเขาเพียงย่ำลงไปบนพื้นกระจกใสที่กั้นทัศนียภาพข้างล่างให้เป็นของ exotic แปลตา?

(ภาพตึกร้างโดย Liam Andrew Cura)

aboveandbelow-forweb

 

Standard
way magazine

WAY#83 swear words

01 cv83-fin.ai

ปกนี้เริ่มจากคำว่า ‘ไอ้หน้าxี’

บุรุษจำนวนหนึ่งลงมติกันว่าเป็นคำด่าที่มีพลานุภาพสูงสุดในการหยามเกียรติ

แต่ใบหน้าก็คือใบหน้า ต่อให้สวยงามหรืออัปลักษณ์เพียงใดก็ไม่อาจกลายเป็นโยนีไปได้ แล้วคำด่า ‘หน้าxี’ มันมีความหมายได้อย่างไร เรื่องนี้ เรเน มากริตต์ (René Magritte) อาจตอบเอาไว้โดยไม่ได้ตั้งใจ เมื่อครั้งที่เขาพูดถึงภาพ The son of Man ของเขา

The son of Man by René Magritte

The son of Man by René Magritte

“At least it hides the face partly well, so you have the apparent face, the apple, hiding the visible but hidden, the face of the person. It’s something that happens constantly. Everything we see hides another thing, we always want to see what is hidden by what we see. There is an interest in that which is hidden and which the visible does not show us. This interest can take the form of a quite intense feeling, a sort of conflict, one might say, between the visible that is hidden and the visible that is present.”

ทุกสิ่งที่เราเห็นซ่อนสิ่งอื่นเอาไว้ เราอยากเห็นสิ่งที่ถูกปกปิดไว้เสมอ มันเป็นความสงสัยใคร่รู้ที่หนักหน่วง เป็นความรู้สึกที่ขัดแย้ง

ใบหน้าของผู้ถูกด่านั้นยังปกติดี (แม้อาจจะบึ้งตึงและโกรธเกรี้ยว) แต่คำด่านั้นสร้างภาพบางภาพขึ้น และภาพนั้นซ่อนบางสิ่งที่น่าสงสัยใคร่รู้เอาไว้ — เมื่อถูกผู้อื่นเรียกขานว่ามีใบหน้าเหมือนโยนี เขาย่อมมิได้หวั่นไหวว่าใบหน้าของตนจะเป็นอื่น ตำรวจไม่จับข้อหาอนาจาร (กรุณาสวมหน้ากากก่อนออกจากบ้านด้วยครับ) หรือยั่วยุกามารมณ์แก่ผู้พบเห็น แต่สิ่งที่เขาหวั่นไหวก็คือ เมื่อถูกเรียกว่า ‘ไอ้หน้าโยนี’ สิ่งอื่นๆ ที่ใบหน้า(ปกติ)ปิดบังอยู่นั้น อาจเป็นความต่ำตมอย่างอวัยวะสืบพันธุ์

แต่จะใช้ภาพโยนี (ที่รีทัชเนียนใส + ได้ทรงตามขนบ) ขึ้นหราบนปกนิตยสาร…ก็คงกระอักกระอ่วนไปหน่อย แม้จะมีเจตนาดีๆ อันใด
อยู่เบื้องหลังก็ตาม

The Origin of the World by Gustav Courbet

The Origin of the World by Gustav Courbet

ผมนึกถึง performance artist หญิงนามว่าเดบอราห์ เดอ โรแบร์ติส (Deborah de Robertis) ในคราวที่เธออวดภูมิทัศน์ส่วนตั๊วส่วนตัวอ้าซ่ากลางพิพิธภัณฑ์ Musée d’Orsay ในกรุงปารีส ยั่วล้อไปกับภาพเขียน The Origin of the World ของ กุสตาฟ กูร์เบต์ (Gustav Courbet) ผลก็คือเธอโดนเจ้าหน้าที่ของพิพิธภัณฑ์หิ้วปีกออกไปครับ แต่ฝูงฝรั่งมุงต่างปรบมือให้ในงาน performance ชิ้นนี้ของเธอนะ

การด่านั้นก็ย่อมมีทั้งด่าอย่างฉูดฉาดหยาบคาย ทำให้
ผู้ฟังเข้าใจโดยเร็วว่ากำลังถูกด่า อีกแบบหนึ่งก็คือการด่าอย่างแช่มช้า หรือจะเรียกว่าด่าอย่างมีศิลปะ… ประโยชน์ของมันอาจเป็นแค่ระบายอารมณ์ด้านลบออกไปโดยที่ไม่ได้ต้องการให้มีรีแอ็คชั่นเป็น
ของคมๆ หรือแข็งๆ สวนกลับมา — ก็คนฟังเขาไม่เก็ท

ไอ้หน้าxี อย่างมีศิลปะ … อืมม ออกมาประมาณนี้อาจดูไม่ร่วมสมัย
สักเท่าไร แต่คงไม่เป็นไรมั้ง เพราะคำด่าคำนี้ น่าจะอยู่ในสกุล surrealist.

sonofabitchV2-rgb

Standard